8 grudnia 2004r.

Poznań / Skórzewo

Reportaż zostaje zaproszony przez dawnego muzyka Reportażu Jacka Hałasa do projektu THE BOOK na improwizowany koncert ze znanym francuskim lirnikiem Pascalem Lefeuvre. Wydarzeniem było nie tylko poznanie Pascala ale i to, że Jacek ma ochotę powrócić do muzyki rockowej, eksperymentalnej, że jest możliwy z nim kolejny duet na akordeon preparowany i instrumenty ludowe. Pascal, lirnik o niewiarygodnej technice gry, również pokazał fascynacje rockowe, refleks i wszystko co jest potrzebne w atrakcyjnej improwizacji.

Andrzej Karpiński i Pascal Lefeuvre...

O Pascalu Lefeuvre (wyciąg z prasy):

Urodzony w 1957 roku w Epernay (Francja), w 1969 roku rozpoczął naukę gry na gitarze klasycznej. Jego pierwsze spotkanie z lirą korbową miało miejsce w 1976 roku. Temu właśnie instrumentowi poświęcił się później całkowicie. Sam mówi, że lira zafascynowała go w jakiś fizyczny wręcz sposób: „...lira jest czymś fizycznym, jest instrumentem, który pociąga w dziki, pierwotny sposób...” I jakkolwiek jego główna (i najszerzej znana) działalność muzyczna związana jest z nurtem muzyki średniowiecznej i, w taki czy inny sposób, tradycyjnej, należy do tego pokolenia lirników, którzy wyprowadzili ten instrument poza konwencjonalne ścieżki i otworzyli mu furtkę do świata muzyki współczesnej. Znany jest głównie jako współtwórca i członek takich zespołów jak „Tre Fontane” i „Viellistic Orchestra”. Z „Tre Fontane” od 1986 roku wykonuje muzykę średniowieczną – pieśni trubadurów, poezję akwitańską, pieśni katalońskie i arabo-andaluzyjskie... „Viellistic Orchestra” (10 lir i perkusja), której jest dyrektorem artystycznym jest, jak twierdzi, rodzajem spełniającego się snu o muzyce lirniczej i laboratorium instrumentu. Wyrosła z francuskiej tradycji lirniczej, wykonuje muzykę pisaną współcześnie, zazwyczaj na ten właśnie szczególny skład.

Z obydwoma zespołami Pascal Lefeuvre koncertował wielokrotnie w całej Europie i na świecie, na wszystkich większych festiwalach tak związanych ze średniowieczem, jak i z jazzem. Jego działalność muzyczna jest jednak znacznie szersza. Jako wielbiciel jazzu kładący duży nacisk na znaczenie improwizacji w muzyce, a także jako zwolennik poglądu, że aby muzyka była żywa, musi móc się wpisać w aktualny pejzaż muzyczny, od samego początku swojej pracy z lirą korbową dążył do tego, by odnaleźć dla tego archaicznego instrumentu miejsce we współczesnym świecie. Szukał nie tylko nowej muzyki na lirę, ale także nowych brzmień w samej lirze już w pierwszym założonym przez siebie w 1978 roku trio Le Meur. Grał i gra jazz (jak choćby z NOE Jazz Trio), etnojazz (kwartet Alicante), współpracuje z muzykami jazzowymi i współczesnymi kompozytorami. W rozmaitych składach grał też muzykę takich twórców jak Bela Bartok i Stockhausen. Od lat prowadzi warsztaty i gra muzyczne spektakle edukacyjne dla młodzieży. Jest autorem muzyki do licznych przedstawień teatralnych.

W swojej dyskografii ma ponad trzydzieści płyt nagranych z różnymi grupami. O sobie mówi, że choć początki jego spotkania z lirą związane są z muzyką tradycyjną, jest kimś eklektycznym. O lirze natomiast, że to „maszyna do dźwięków, hałasów i obrazów”.