kompozycje, obrazy / compositions, pictures 2005r.
grudzień 2005r. projekt "Krzesło Eklektyczne" (w trakcie realizacji)
„Krzesło Eklektyczne” Reportaż ze spotkań Andrzej Karpiński (eclectic drums, micro keyboards, sentences, voice) w duetach z: Nicolas Chatenoud - “ZNAKI” (eclectic bas and guitar) Guigou Chenevier - “ODCZUWANIE” (eclectic drums and suprises) Paolo Angeli - “PAMIĘĆ” (eclectic sardines guitar and more)
„Krzesło Eklektyczne” Andrzeja Karpińskiego jest projektem muzyki improwizowanej w trzech duetach. Koncert jest wyraźnie podzielony stylistycznie na trzy, 30-40 minutowe części. Elementem stałym jest brzmienie instrumentów łączących podstawowy zestaw perkusyjny z elektroniką wspomagającą, oraz mini klawiatury z samplami różnych instrumentów Wizualnie części łączy ulokowanie muzyków w centrum przestrzeni, a publiczności w kręgu i nieco wyżej. Dookoła, za plecami publiczności są rozwieszone ekrany lub jasne tkaniny umożliwiające wyświetlanie obrazów. Dźwięki i wyświetlane obrazy są odbierane dookoła. Tuż nad muzykami, jak kaganek świeci jedna, żarówka (światło robocze). Aby uzyskać maksymalną różnorodność w prezentowanych duetach autor podzielił części koncertu tematycznie i kolorystycznie na „ZNAKI”, „ODCZUWANIE” i „PAMIĘĆ” W żadnym z duetów celowo nie powstała ani jedna kompozycja aranżowana aby możliwie dużo intuicji zostawić na koncerty improwizowane. Zaplanowana została ogólna konstrukcja koncertu, momenty kluczowe. Całość pomysłu zakłada bowiem „wędrówkę” kontekstów muzycznych, w odniesieniu do „wartości stałej”, mocno osadzonej w tradycji rockowej. Zestawienia te za każdym razem tworzą inną wartość. Pokazują jak oddziałują na siebie brzmienia różnych konwencji muzycznych z rockiem. Powstający eklektyzm jest „zapalnikiem” do tworzenia nowych, nieznanych okazji do kontemplacji. „Krzesło Eklektyczne” jest nie tylko projektem artystycznym ale również nośnikiem różnic kulturowych. Muzycy pochodzą z różnych krajów i w projekcie słychać tę różnorodność. Używając języka geograficznego, celem nie jest konkretne miejsce lecz wybór kierunku podróży i klimatu. Razem z słuchaczami odkrywane są nowe środki wypowiedzi a komponowanie na żywo dodaje wiarygodności całemu przedsięwzięciu.
(przed rozpoczęciem każdej części koncertu jest odtwarzana mieszanina różnych głosów ludzi zlewająca się z siedzącą publicznością)
Część pierwsza pt „ZNAKI”, 30-40min. (z Nicolasem Chatenoud – eclectic bas and guitar): Kolor sceny – sepia Przedmioty – wycięte różnej wielkości litery, cyfry, piktogramy (brązowe, zniszczone, starte) Wyświetlane obrazy – różne symbole, znaki służące do porozumiewania się Elementy te są spatynowane, stare, bardzo zużyte. Część ta dotyczy absurdów językowych, zabawy tekstem, kalamburów. Muzyka powstaje z jakiegoś akcentu, który jest interpretowany na wiele sposobów. Gdy „paliwo” się wyczeruje muzycy przechodzą do kolejnego symbolu, znaku do rozpoczęcia kolejnych wariacji. Krótkie, symboliczne teksty Karpińskiego, są przez muzyków kontynuowane instrumentalnie. Duet posługuje się literami, znakami ale próbuje ten schemat opuścić na rzecz innych narzędzi niż słowa, nieznanych środków komunikacji. Być może w dźwiękach jest to coś? Jednak muzycy improwizują i razem z słuchaczami czekają na rozwiązanie zagadki…
Część druga „ODCZUWANIE”, 30-40 min. (z Guigou Chenevier – eclectic drums and suprises): Kolor sceny – czarno/biały, skala szarości Przedmioty – papier, notatki, zapiski, wszędzie dużo porozrzucanych szkiców muzycznych Wyświetlane obrazy – wszelkie znaki klasycznej i tabulatorowej notacji muzycznej; pauzy, fermaty, klucze, pięciolinie, itp.
Aura zmienia się. Jest zimno i szaro. Wszystko wyrachowane na osiągnięcie form figuratywnych lecz to się nie udaje. Każde dojście do opisywalnej, znanej formy zostaje przerwane w celu zmiany kierunku podróży. Tym razem gra Guigou Chenevier. Nie ma już chorusów i pogłosów. Muzyka jest bliżej słuchacza. Muzycy korzystają z wielu metod artykulacji. Pojawia się również arytmiczność i atonalność. Kontrolowane dysonanse, klastery. Wygłoszone są dwa teksty; Duet nie buduje barier, wręcz przeciwnie, obnaża swoje procesy twórcze. Zdarzają się błędy, których muzycy nie ukrywają. To „dzikie” podejście do improwizacji powoduje niezwykłą wiarygodność i prawdziwość akcji muzycznej. Każdy pełni rolę budowniczego i destruktora. W tych rolach muzycy podążają na spotkanie z „tym trzecim”. Duet korzysta z loopów nagrywanych na bieżąco. Oprócz jednego tekstu całość zamknięta jest całkowicie w świecie dźwięków i nie stara się go opuszczać na rzecz filozoficznych wynurzeń. Na końcu pojawia się akustyczne granie, bez jakiejkolwiek elektroniki, zabieg ten jest miękkim przejściem do części trzeciej…
Część trzecia „PAMIĘĆ”, 30-40 min. (z Paolo Angeli – eclectic sardines guitar and suprise): Kolor sceny – zielenie Przedmioty – stare przedmioty, instrumenty, meble, urządzenia Wyświetlane obrazy – pamiątki, stare listy, książki, stare zdjęcia i ubrania Ostatnia część projektu nie będzie zakończona „mocnym uderzeniem”, poświęcona jest pamięci, przeszłości, tradycji. Całość utrzymana jest w barwach oliwkowych, zieleniach, pojawia się spokój, refleksja. Ten duet krzyczy o zwolnienie tempa życia, o nie zapominanie skąd jesteśmy. Projektowi towarzyszy wyświetlanie starych przedmiotów, sprzętów, instrumentów. Paolo Angeli wprowadza instrumenty ludowe, improwizuje. Sekwencje grane na gitarze sardyńskiej łączą się z brzmieniem rockowym. Sprawia to wrażenie jakby muzyka rockowa już dawno była muzyką ludową, „muzyką ludu”. Pojawia się treść w postaci tekstów; Tempo koncertu maleje. Nie są prowadzone żadne eksperymenty, żadne manifestacje muzyczne. Trwa czas kontemplacji, transu i ludyczności. Następuje redukcja wypowiedzi, aż do akustycznego grania. Po kilku żartach muzycznych, „powrotu na Ziemię” i zbudowaniu struktury figuratywnej duet znika… zostają tylko odtwarzane aż do wyciszenia rozmowy ludzi. Projekt Karpińskiego „Krzesło Eklektyczne” jest dialogiem z innymi muzykami w kilku duetach podczas tego samego koncertu. Obecność gości znacząco wpływa nie tylko na brzmienie, ale i na jakość propozycji grupy. W duetach „Krzesło Eklektyczne” zaproszeni muzycy poszerzają spektrum dźwiękowe, pojawiają się muzyczne dialogi z partnerami. Wraz z tekstami koncert staje się interesujący i różnorodny. Jest zbiorem reportaży z umysłów uczestników. Obnaża relacje jakie zachodzą między muzykami…. ECLECTIC CHAIR Commentary Andrzej Karpinski (Eclectic drums, micro keyboards, texts, vocals) in duet with: Nicholas Chatenoud – “SIGNS” (Eclectic bass and guitar) Guigou Chenevier – “FEELING” (eclectic drums and surprises) Paolo Angeli – “MEMORY” (eclectic Sardinian guitar and more) “ECLECTIC CHAIR”-a musical project by Andrzej Karpinski, improvised in the form of 3 duets. The concert is clearly and stylistically divided into three 30-40 minute parts. The one constant element is the sound of the instruments connecting the basic percussion set with electronic assistance as well as mini keyboards with samples of the different instruments. Visually, the parts connect the placement of the musicians in the middle of the space/room and the audience around the circumference and slightly higher. All around the room, behind the backs of the audience are hung screens or light fabric allowing for pictures to be projected. Sounds and the projected pictures can be experienced all around. Just above the musicians a single light bulb shines and functions as the working light. In order to achieve the maximum diversity in the presented duets, the author has divided the sections of the concert thematically and in terms of color into “SIGNS”, “FEELING” and “MEMORY” In none of the duets has there been placed even one arranged composition in order to allow for great intuition in an improvisational concert. The main constructions of the concert, the key moments, have been planned. The complete idea is instituted because (since) “wandering” in a musical context, digressing from the “permanent value”, is firmly set in rock music tradition. On each occasion these compositions/arrangements create a new value. They show how rock music conventions and other musical styles affect and build on each other. The remaining eclecticism is the “ignition” for the creation of new, previously unknown opportunities for contemplation. „Eclectic Chair” is not only an artistic project but also a carrier/medium of varying cultures. The musicians come from different countries and one can hear the diversity in this project. Using the language of geography, the goal is not a concrete place/destination but a choice of travel direction and climate. Together with the listeners new elements and responses are uncovered and the live composition adds credibility to the whole undertaking/venture. (Before the beginning of each section of the concert will be an open medley/mixture of various voices pouring out from where the audience is seated) FIRST PART/SECTION “SIGNS”, 30-40 minutes (with Nicolas Chatenoud-eclectic bass and guitar): Color of the scene-sepia Articles/Objects-cut out letters, numbers, pictograms (brown, damaged, torn) Lighted paintings/pictures-various symbols, signs for communication These elements are colored with a patina, old, very worn out. Part of this affects the play on words, language absurdities, and puns. Music rises up from a particular accent which is interpreted in various ways. When the” fuel” runs out, the musicians move to the next symbol, sign and to the beginning of the next variation. Short, symbolic texts (Karpinski’s) are instrumentally continued by the musicians. NATURAL Natural cosmetics Natural medicine Natural law Natural behavior Natural lighting Natural coloring Natural food products Natural curls Natural fragrance SUBSTITUTE substitute apartment (housing) substitute car/auto substitute packing substitute position/level substitute product substitute firm/company substitute family substitute material substitute location Everything I have is a substitute
HAND OFF??? Manual steering Hand painted Hand made work Rings and bands Guarantor Deliverer Tormentor/oppressor Go-between/pimp Hand washing Handball Hand brakes Awkward handrails Engagement Fisticuffs/blows Textbooks and towels Guarantee/warranty Hand service Hand painted Hand painted hand towels
ARTIFICIALITY Artificial kidneys Artificial jaw (dentures?) Artificial skin Artificial hand Artificial leg Artificial teeth Artificial flowers Artificial eyelashes Artificial fingernails Artificial respiration Artificial substances/materials Artificial behavior Artificial fragrance Artificial jewelry Artificial coloring Artificial fertilizer Artificial gallantry
ABOUT…BLINDNESS (Tragedy of the rooster’asinine braying) blind cuisine appendix blank cartridge dead end road blind alley plug blind to facts asinine horizontals and asinineverticals Perpendiculars and planes Blind people(men and women) Blind letters and blind packages Blindly humming on the donkey Blind man’s asinine songs Carries the burden of tragos ( tragedy), sings aidos Tragos-aidos Trage-aida Trage-dia Tragedy
The duet uses letters, signs but tries to lessen this effect in preference to using tools other than words, other undiscovered means of communication. Maybe in the sound effects there might be something? Nevertheless, musicians will improvise and together with the listeneners we wait for the riddle/ problem to be solved. SECOND PART “Feeling” 30-40 min. (with Guigou Chenevier-eclectic drums and surprises): Color of the scene- black/white, lots of grey Objects-paper, notes, writings, everywhere and in every direction musical sketches Lighted pictures/painting-many signs and classical musical notations; pauses, rests, clefs, staffs etc. The aura changes. It is cold and grey. Everything is calculated to reach the figurative form but its not working. Every move towards representative, previously known forms is interrupted in order to change the direction of the journey. Guigou Chenevier plays here. There is no chorus or echoes. The music is closer to the listener. The musicians use many different .methods of articulation. Arrhythmia and atonality appear. Controlled dissonance and ??? Two texts are recited;
MUSIC WITH BOUNDARIES Music has many restrictions/boundaries…the listener can focus on it for one hour maximum, therefore it can’t last for, let’s say, 8 hours because many people don’t have as much time as I do and people have many things to take care of. Music has many restrictions… It also cannot last only 5 minutes because, for instance, who would come all that way for such a short time? The sounds can’t come after each other every 2 minutes or 20 times per second. The pauses may not be longer than 1 minute because people might return home during the pause. Music has many restrictions/boundaries…
THE REACH OF MORALITY Morality, during a killing, ends 100 meters from the victim in the case of a shooting (without binoculars) This same morality comes to an end 5 meters from verbal abuse through the closed window of the car. It is yet farther and higher There are certain moral boundaries, a ceiling of 1000kilometers from the bombardment of an air raid(carpet bombing) However When steering pilot-less aircraft, there is no morality and everything that is far away and way up there, could not be human
The Duet does not build a barrier, in fact, just the opposite. It uncovers/reveals its own creative process. There will be mistakes that the musicians will not hide/conceal. This “wild” approach to improvisation brings about an uncommon authenticity and truth in the musical act. Each one fulfills his role in the building and in the destruction. In this role, the musicians hasten to the meeting with the “Third” The Duet utilizes loops recorded on the fly. Except for one text, the whole is completely enclosed in the world of sounds and does not try to leave it for things related to philosophical outpouring. At the end acoustic music will appear without any electronic component; the procedure is to create a soft transition to the third section…
THIRD SECTION: Memory”, 30-40 minutes (Paolo Angeli-eclectic sardines guitar and surprise): Color: greens Objects-old objects, instruments, furniture, appliances Projected pictures – memorabilia, keepsakes, old letters, books, old photographs and clothes The last part of the project will not end with a “heavy hand”, it emphasizes memory, the past, tradition. The whole effect is held in tones of olive, green, producing a sense of calm, reflection. This duet loudly calls us to slow down the speed/tempo of life, to not forget who we are. The project is accompanied by the projected pictures of the old objects, appliances, instruments. Paolo Angeli brings in folk instruments and improvises. The sequence played on the Sardines guitar joins with the rock sound. This gives the impression that rock music a long time ago already existed in the form of folk music, “music of the people”. The contents appear in the form of texts;
A MOVE Two year old closet A fichus transplanted three times Three skis and six mountains of pajamas A doll in folk costume (without one eye) A little wind-up car A table, 4 chairs 2 couches A laundry basket, a rug And a tool box A dictionary of foreign phrases The third section of “Potop” 5 tapes of video clips Pushing everything in 4cups of coffee The car’s been packed
ENTROPY - HORROR I move my head many times, warmth I throw the papers, my little stars I join myself to the air And change the atmosphere Too many zeros after the decimal point Nevertheless I change it And now I am happy that I am creating Star dust, I spread dust/pollinate How fast something has to change In order for it to be noticed How slowly it must/should change In order to be overlooked It’s too long of a composition For those who live by the moment
I WANT TO KNOW YOU I don’t marvel anymore at the blue of the sky Because I know the structure of the atmosphere But I marvel at you Because I don’t know what you will say I don’t marvel at the dog’s sense of smell Because I know the structure of its nose But I marvel at you Because I don’t know what you think I don’t marvel at the star’s radiance Because I know how it is formed/built But I marvel at you Because I don’t know who you are.
The tempo of the concert begins to slow down. There are no musical experiments, no musical manifestations. There is a time of contemplation, trance and ??? The amount of talking lessens until all that is left is acoustic instruments playing in the background. After a few musical jokes, “Return to Earth” and the building of a figurative structure, the duet disappears…only the conversations between the people remain until they too die down.
Karpinski’s project “Eclectic Chair” is a dialogue with other musicians in several duets all in the space of one concert. The guests’ presence does not only affect the sound produced but also the quality of the group’s offer. In the duets of “Eclectic Chair” the invited musicians widen the sound spectrum, and musical dialogue between partners appears. With the addition of the texts/lyrics the concert becomes interesting and diverse. It’s a collection of commentary from the thoughts of the participants. It strips away the relationship between the musicians.
czerwiec 2005r. projekt "Krzesło Eklektyczne" (projekt niezrealizowany)
Andrzej Karpiński (przetwarzana perkusja, sampling instr. dętych, teksty, głos) w projekcie „Krzesło Eklektyczne” czyli: do trzech razy sztuka…w duetach z: Bogdanem Mizerskim (kontrabas, harmonizer) Witoldem Oleszakiem (fortepian, sampling dzwonków i ksylofonu) Jackiem Hałasem (akordeon, lira korbowa, instr. ludowe)
„Krzesło Eklektyczne” Andrzeja Karpińskiego jest projektem muzyki improwizowanej w trzech duetach. Koncert jest wyraźnie podzielony stylistycznie na trzy, 30 minutowe części. Elementem stałym jest muzyka wykonywana na specjalnym zestawie instrumentów łączących preparowaną perkusję z syntezatorem analogowym a także miniklawiatury z samplami instrumentów dętych. Wizualnie części łączy ulokowanie muzyków w centrum przestrzeni, a publiczności w kręgu. Dźwięki i wyświetlane obrazy są odbierane dookoła. Tuż nad muzykami, jak kaganek świeci jedna, słaba żarówka Aby uzyskać maksymalną różnorodność w stworzonych duetach autor zaprosił muzyków ze skrajnych „światów muzycznych” a także podzielił części tematycznie i kolorystycznie. Ten eklektyzm stał się dla Karpińskiego podstawową prowokacją, wyzwaniem do połączenia w całość pozornie nie pasujących do siebie elementów. Praca nad projektem rozpoczęła się już na początku 2004r. Od tego czasu z każdym z muzyków odbywały się osobne próby, koncerty. Muzycy nadawali tytuły robocze, sporządzali zapisy, szukali optymalnych rozwiązań brzmieniowych. W żadnym z duetów celowo nie powstała ani jedna kompozycja aby możliwie dużo intuicji zostawić na koncerty improwizowane. Teraz zostało to co najlepsze… Projekt „Krzesło Eklektyczne” autor realizuje kolejno grając w duecie z kontrabasistą Bogdanem Mizerskim, pianistą Witoldem Oleszakiem i z lirnikiem, akordeonistą Jackiem Hałasem. Koncertowi towarzyszą integralne projekcje ruchome i statyczne realizowane przez Sylwestra Łuczaka.
(przed rozpoczęciem części pierwszej jest odtwarzana mieszanina różnych głosów, ok. 3min.) Część pierwsza, 30min. (z Bogdanem Mizerskim - kontrabas, harmonizer): Scena jest w sepiach, tonie w mroku. Wyświetlane są litery, słowa, zdania. Elementy te są spatynowane, stare, bardzo zużyte. Część ta dotyczy absurdów językowych, zabawy tekstem. Mizerskiemu bliskie jest łączenie słowa z kontrabasem. Wydobywa potężne, harmonicznie rozbudowane brzmienia. Tworzy przestrzeń, nasycenie. Krótkie, symboliczne teksty są przez muzyków kontynuowane instrumentalnie. Duet posługuje się literami, znakami ale próbuje ten schemat opuścić na rzecz innych narzędzi niż słowa, nieznanych środków komunikacji. Być może w dźwiękach jest to coś? Jednak muzycy improwizują i razem ze słuchaczami czekają na odpowiedź… (przed rozpoczęciem części drugiej jest odtwarzany tekst, ok. 3min.) Część druga, 30 min. (z Witoldem Oleszakiem – fortepian, sampling dzwonków i ksylofonu): Aura zmienia się. Jest zimno i szaro. Skali szarości towarzyszą wyświetlane wszelkie znaki klasycznej i tabulatorowej notacji muzycznej. Tym razem gra Witold Oleszak. Nie ma już chorusów i pogłosów. Muzyka jest bliżej słuchacza. Muzycy korzystają z wielu metod artykulacji. Pojawia się arytmiczność i atonalność. Kontrolowane dysonanse, klastery. Duet nie buduje barier, wręcz przeciwnie, obnaża swoje procesy twórcze. Zdarzają się błędy, których muzycy nie ukrywają. To „dzikie” podejście do improwizacji powoduje niezwykłą wiarygodność i prawdziwość akcji muzycznej. Karpiński pełni rolę budowniczego a Oleszak destruktora. W tych rolach muzycy podążają na spotkanie z „tym trzecim”. Duet korzysta z loopów nagrywanych na bieżąco. Na końcu pojawia się akustyczne granie, bez jakiejkolwiek elektroniki… (przed rozpoczęciem części trzeciej jest odtwarzany tekst, ok. 3min.) Część trzecia, 30 min. (z Jackiem Hałasem – akordeon, lira korbowa): Ostatnia część projektu nie będzie zakończona „mocnym uderzeniem”, poświęcona jest pamięci, przeszłości. Całość utrzymana jest w barwach oliwkowych, zieleniach, pojawia się spokój, refleksja. Ten duet krzyczy o zwolnienie tempa życia, o nie zapominanie skąd jesteśmy. Projektowi towarzyszy wyświetlanie starych przedmiotów, sprzętów, instrumentów. Jacek Hałas (dawny muzyk Reportażu), po ponad 20 latach powraca ze świata folku do swoich muzycznych korzeni. Pozornie inny ale muzycznie ten sam człowiek, wprowadza instrumenty ludowe, improwizuje. Sekwencje grane na akordeonie i lirze łączą się z brzmieniem rockowym. Tempo koncertu maleje. Następuje redukcja wypowiedzi, aż do akustycznego grania. Po kilku żartach muzycznych i zbudowaniu struktury figuratywnej duet znika… |
To jest oficjalna strona grupy Reportaż.Wykorzystywanie, bez zgody autorów, zamieszczonych tutaj, chronionych prawnie tekstów, ilustracji, zdjęć i dźwięków będzie przestępstwem !!!